حقیقتا من که در این مدت هفت ماه، نفهمیدم بالاخره خوشحالم یا ناراحت. بهترم یا بدتر. تغییری کرده چیزی یا نه! قبول، گفته ام به بقیه که خوبم. قبول، توصیه هم کرده ام که هر کسی که میتواند بیاید، حتما بیاید. اما راستش انگار همه چیز آنی و مال همان لحظه بوده . فکر که میکنم، برآیندی نمیتوانم بگیرم تا درنهایت بین دو کلمه ی بهتر و بدتر بتوانم یکی را انتخاب کنم.واقعیت این است که پوستمان کنده شده است. خیلی سخت میگذرد. روحمان مرده و نفس نمیکشد. خسته شده ایم. خیلی نمیتوانیم یا حداقل چیزهای خیلی کمی را میتوانیم و دست بر قضا آن خیلی کم هم به درد نمیخورد. خیلی چیزها لازم است که ما نداریم. ما مثل همیشه جا مانده ایم. مثل همیشه کافی نیستیم و هیچ اثر مثبتی در هستی نداریم. مثل یک سیستم پر هزینه میمانیم که یک عالم ورودی دارد و خروجی اش صفر است. به درد نخورتر از هر چیزی هستیم که حداقل هر چیزی معنایی دارد و ما نداریم. و تازه آنقدر جا مانده ایم، آنقدر نمیدانیم، آنقدر کم استعداد و آنقدر ناتوانیم که بعد از این هم اگر تا آخر عمرمان کار کنیم، بی فایده است. بی فایده ست چون ما نادان ترین، ناتوانترینیم.در آغوش مادر، در بین بازی های بچه گانه، در دبستان، در دوران بلوغ، در هنگام انتخاب رشته، در وقت آزمون کنکور، در کلاس های دانشگاه، در محل کار... خدایا در کجا؟ در کدامین سالهای زندگی "باور نتوانستن و نامفید بودن" در عمق روحمان کاشته شد؟! چنان عمیق، که مهاجرت به هر سرزمینی، کسب هر گونه موفقیتی نمیتواند این باور تلخ را از درونمان بیرون بکشد.واقعیت این است که دستمان به آن نمیرسد و خیلی سخت میگذشته و میگذرد.

دیشب قصه ی سفر آپولو11 را از زبان یکی از فضانوردان آن گوش میکردم. از نظر او لذت بخش ترین بخش این سفر، دیدن کره ی زمین از دور بوده است. او زمین را "خانه ی گردِ آبیِ زیبا" نامید و بعد از آن از لذت فرود در اقیانوس آبی زمین گفت.من نفهمیده ام این حس شدید دلبستگی به خانه و زادگاه، از کجای وجودمان و به چه دلیل تا این حد عمیق تراوش میکند. احتمالا اگر آن فضانورد دورتر رفته بود، حسی مشابه نسبت به منظومه ی شمسی در مقایسه با سایر منظومه ها میداشت. ما نمیدانیم جهان تا چه اندازه بزرگ است. اما هنوز در بین بینهایت کره، قلبمان میتپد برای زمین، برای قاره ای که کشورمان در آن است، برای کشوری که شهری که درآن بزرگ شده ایم آنجاست و برای خانه ای که کودکیهایمان را در آن سپری کرده ایم. ولا اگر بدترین مکان برای زندگی بوده باشد.وقتی دوستان هندی ام از علاقه ی شان به هندوستان حرف میزنند، من آنها را میفهمم. من درک میکنم حس عاشقانه ی وویی (دوست چینی) به وطن اش را. من میدانم و میتوانم بگویم که به حتم یک عالم زیبایی در عربستان، ترکیه، سریلانکا، روسیه، نیوزلند.... وجود دارد. همه ی آن کشورها فوقالعاده اند. آنها از زمین اند و زمین جزء کوچکی از دنیایی بیکران و به یقین دوست داشتنی.من دلم میخواهد بزرگ ببینم. دوست دارم یک روز بتوانم زیبایی های هر جا و هر چیز را ببینم و صرفا فقط از آن زیبایی لذت ببرم و بس.من خیلی دلم میخواهد روزی بتوانم تا این حد زلال فکر کنم. اما تا وقتی که با شنیدن نام کشورم و شهرم و حتی یک کلمه به زبان مادری ام، دلم میلرزد، میفهمم که من خیلی با آن آرزو فاصله دارم.